در حوالی کویر
دیشب ساعت یازده و نیم وبلاگ واما بعد بسته شد. من آنجا بودم و داشتم مطالب وبلاگ را می خواندم . داخل وبلاگ شلوغ و پلوغ بود. محمد مرسی داشت با پونه ی قدوسی حرف می زد. نوری زاد داخل حمام محله گلونه نشسته بود و با سنگ پامال چرکهای کف پایش را می شست. حسین یکتا با سید حسن در باره ی نقش بلندیهای جولان در امنیت خاورمیانه حرف می زدند و حسنین هیکل چیزی می نوشت. بشار اسد از حمام اوسا محمود بیرون آمده و داشت عناب می خورد تا خون تازه در رگهایش جریان پیدا کند. که ناگهان دو نفر آمدند و گفتند : هری و بعد کرکره ی وبلاگ واما بعد را پایین کشیدند. و رفتند. وبلاگ تاریک شد . یکی به دنبال چراغ می گشت. چند نفری دعا می خواندند. و یکی هم سرود تازه ی ساسی مانکن را بلغور می کرد. ناگهان احمدرضا خورشیدی از گوشه ی وبلاگ ظاهر شد و با تلفن همراهش با چند نفر حرف زد. یک آدم یوقور کرکره وبلاگ را کمی بالا کشید و من و چند نفر دیگر که پشت وبلاگ بسته مانده بودیم رها شدیم .