🔸 پیش میآید که آدمها سوگوار میشوند. عزیزی، دوستی، پارهی تنی را از دست بدهند یا زمینی، سرزمینی، میهنشان را، یا سوگوار جان عزیزی در هزارهای پیش باشند.
اگرچه پیش میآید سوگ برای همه باشد؛ اما رفتار و کنش آدمها، در برابر سوگ یک سان نیست.
کاظم آقا فتحی، حسین کریمی، احمد آقا کریمی و محمد ساطع؛ سالهای پیش، همراه پیاده روندگان دیگر، روز چهلم را کنار مرقد پیشوا و مقتداشان حسینابنعلی به سوگ میگذراندند.اما امسال، اپیدمی کرونا آنها را راهی رودبار جنوب کرد.
رودبار جنوب، جنوبیترین نقطه کرمان، مجاور سیستان و بلوچستان است. جایی میان کهنوج و جیرفت. آنها به نیابت از دوستانشان، افراد گردان قمر بنی هاشم، لشکر ده سیدالشهداء، به رودبار جنوب رفتند تا هزینهی موکب امسالشان را، صرف ساخت مدرسهای در یکی از مناطق نیازمند آن سامان کنند.
من با سوگ و سوگواری میانهای ندارم. اما به جان و دل قدردان و ستایشگر برادرم، دوستانش، و همهی آنانی هستم که راهها و کنشهاشان، فرصت آموختن، دانشگری و اندیشهورزی را فراوانی میبخشد.