سارا، معلم عزیزی است در بتسوانا، او به دانشآموزانش عشق میورزد. این را از کلمه کلمهی نوشتههایش میتوان خواند. در عکسهایش میتوان دید.
هدا، معلم عزیزی است در سرزمینم، ایران، در منطقهی راوند، حومهی شهر کاشان. در این روزهای کرونایی، به آب و آتش زد تا برای شاگرانش، گوشی همراه و تبلت جور کند. دوستانی، مهربانی کردند و برای دانشآموزانش شادی آفریدند.
من، معلمی هستم در کاشان. کمی سرخوشانه درس میدهم اما دلم میخواهد دانشآموزانم، اندیشهورزانه به آبادی آب و خاک و سرزمین دل ببندند. کتاب بخوانند، موسیقی گوش کنند، فیلم و نمایش را از یاد نبرند. کوهنوردی، پیادهروی و یا هر ورزشی را که دوست دارند، پی بگیرند. از ما شادتر، مهربانتر و آگاهانهتر زندگی کنند.
صدها هزار و میلیونها همکار دیگر، با توان اندکشان، برای آگاهی کودکان و نوجوانان میکوشند. توسعهی فرهنگ، توسعهی آگاهی، زندگی بخشی و شاد کردن فرزندان آیندهی جهان، خاصه در سرزمینهای توسعه نیافته، فراتر از تاب و توش و توان سیستمهای اداری ماست. به شادی هم بکوشیم.
#محمودساطع
@boom_o_bar
https://www.instagram.com/p/CH76aeFHkf1/